De woorden zijn verdwenen, verhalen die ik wou vertellen.
En terwijl ik letters op het scherm tot woorden probeer te toveren, om dan tot zinnen te verworden, is het de delete-toets die even later, ingedrukt, langzaam alle letters opeet.
Opvreet.
Wat overblijft is niets anders dan het wit van dit blad.
En plots het besef dat dit wit alles vertelt. Het hele verhaal.
Ik stop.
Laat het wit wit.
Wie ben ik?
Is een goeie vraag.
Enkele jaren geleden zou ik daarop een goed antwoord gehad hebben.
Ik zou mezelf getagged hebben met een hoop labels: fotografe, webdesigner en veel meer.
Maar intussen begrijp ik dat labels niets vertellen en enkel de anarchie geordend laten lijken.
Dus vergeet de labels.
Ik ben alleen maar ik.
Ik ben de dromen die ik probeer te realiseren.
Wie wil ik worden?
Iemand met een grote kast vol kinderboeken. Omdat ze mooie tekeningen bevatten. En de waarheid van een kind.
Ik wil een huis om in te wonen, met prachtig licht. Licht dat schaduwen werpt om uren naar te kijken.
Geluiden om naar te luisteren, en om te glimlachen.
En herinneringen.
Bergen herinneringen.
En om die reden reizen. Overal. In boeken, in beelden, in mijn huis, in dit land en in vele andere.
Leren.
Genieten.
Misschien ben ik een dromer.
Misschien niet.
Als je je aan de labels wil houden:
ik ben Ine Dehandschutter,
ik studeerde fotografie en web design.
& ik werk op onafhankelijke basis (en soms niet)
Ik reis wanneer het mogelijk is.
Ik heb geen huis, noch een bibliotheek vol kinderboeken, maar ik werk aan de herinneringen, die ik deel op deze website.