Categorie: Bedenkingen

Ik leerde de stad kennen toen ik er kwam wonen.
Toen alle straten nog vreemden waren,
en ik er hopeloos kon verdwalen.

In onze eerste kennismaking was de stad al rechttoe rechtaan met me: ze liet me vallen op de natte kasseistenen.
Verliet me, en liet me dwalen.
En toch was ik terstond verliefd.

We leerden elkaar langzaam kennen.
Ik met een klein kaartje in de achterzak, onze eerste ontmoeting indachtig. Zij plagend, telkens opnieuw.
Soms me misleidend, dan weer open en vrolijk.

Ze toonde me op lege avonden de lange rivieren
en op warme de vrolijke straten met spelende kinderen
Ze vertelde me over haar verre verleden, en ik mijmerde
over onze toekomst.

Dat ze veel geliefden had gehad.
Veel pijn en veel verdriet.
En grootse en grotere herinneringen
verzweeg ze. Als een gesloten fort.

En toen was er die ene zomer. Van veel zon en ijsjes.
Van mensen en meisjes.

De stad is veranderd sinds die zomer.
Sinds die dag kan ik niet voorbijlopen
of ik zie een belfort in vuur en vlam,
een koorddanser op een strakke koord
en schreeuwende tarzannen over de daken.

We hadden lief.
Zij mij en ik haar.
Elkaar.

En toen ben ik weggegaan.
Om later terug te keren.
Naar haar.

Omdat ik hou van alles wat ze niet lijkt.
Maar wel is.
Alleen voor mij.

Dat diep en lang kijken in andermans oog
terwijl je op hetzelfde ritme ademt
soul-gazing heet, lees ik ergens.
Dat het soul-mates creeert.

Was het dat wat we deden?
Soul-maten? Soul-daten?

Of staarden we gewoon naar onszelf
in de heldere spiegels aan de overkant?

Zijn er dan zo weinig moeders die hun zonen leren dat je een Wc-bril terug naar beneden doet na het plassen?

as if words are of sole and superior importance to human communication..

Ik wil taal beheersen.
Waarbij woorden schrappen niet leidt tot een mooie zin
die je beweegt, je verwarring brengt of ontroert
Maar waarbij je bewogen wordt, zoals ik dat in gedachten had
Waarbij je glimlacht dat ene moment
en ik je bij de keel grijp het volgende.

Taal als een orkest van strijkers en blazers,
die je laten opzwellen diep van binnen, tot de implosie
En daarna een contrapunt.

Mijn taal is te vrijblijvend, als een zin die eindigt met een komma.
Zonder vervolg.

Ik zoek troosteloos
naar taal die kan vertellen

Hoe ik glimlach als je verhalen vertelt
en ook glimlach als je de stilte laat spreken
Hoe mijn hoofd in je schoot
de rust vind waar ik elders
hopeloos mezelf verloor.

Wanneer zijn we gestopt met sneeuwvlokken eten?

Ik zoek taal die me kan laten vertellen hoe ik van je hou, zonder de daarbij horende pathetiek. De juiste woorden die het verlangen achterwege laten, en graag zien reduceren tot graag zien.

Die uitleggen hoe ik achter je ogen kijk, en stil daar al mijn woordenschat verlies. En later er ook mezelf verloren loop.
Dat als ik met mijn hoofd op je schoot, stilte bedrijf, dat gewoon is omdat ik de laatste letters verloor.

Zoals het landschap in mijn ogen
zo heb ik je voorgelogen dat
de dingen grijpbaar zijn.

Stefan Hertmans

Ze wilde niet gereduceerd worden tot het gewone en het meetbare.

Terwijl we balancerend
op de rand van een woordenwaterval
maar bang om te struikelen
zinnen inslikken
vraag ik me af
of je lucht spiegelt,
dan wel echt
bent.